جنگ نرم:

بنابراين جنگ نرم را ميتوان هرگونه اقدام نرم، رواني و تبليغات رسانهاي كه جامعه هدف را نشانه گرفته و بدون درگيري و استفاده از زور و اجبار به انفعال و شكست وا ميدارد، تعریف کرد. جنگ رواني، جنگ اطلاعاتي، جنگ سفيد، جنگ رسانهاي، جنگ سايبري، عمليات رواني، براندازي نرم، انقلاب نرم، انقلاب مخملي، انقلاب رنگي و... از اشكال جنگ نرم است. جنگ نرم با شروع دوره انقلاب علوم و فناوريها، خصوصاً فناوريهاي اطلاعات، ارتباطات، الكترونيك و رايانه در سالهاي اخير طراحي شد و در حال حاضر سير تكاملي خود را طي مينمايد.

تفاوت جنگ نرم و سخت

در جنگ سخت جبهه دشمن مشخص است. خاکریزها معلوم و سمت و سوی تیراندازیها معین و مشخص است. در این شرایط رزمنده کافی است که چشم و بصر خود را به کار گیرد و سمت و سوی دشمن نشانه رود. اما در جنگ نرم فریب حرف اول را می زند به طوری که جبهه دشمن مشخص نیست، خاکریزی وجود ندارد. بنابراین از بصر کاری ساخته نیست و رزمنده باید «بصیرت» خود را بکار گیرد. در جنگ سخت، رزمنده دشمن را میبیند ولی در جنگ نرم، رزمنده باید دشمنی دشمن را ببیند! در جنگ سخت دشمن جسم را نشانه میگیرد و آن را به وسیله تیر و یا دیگر جنگ افزارها هدف قرار میدهد، ولی در جنگ نرم با جسم کاری ندارد بلکه اندیشه و فکر را هدف قرار میدهد و از آن جا که جسم از فکر و اندیشه تبعیت میکند، لذا با زدن فکر و باورها به وسیله ابزارهای شایعه و دروغ و تهمت و تحقیر و... که از رسانههای جمعی به سوی تو پرتاب میکند عملاً جسم را نیز در اختیار میگیرد و آنچنان با بمباران به اصطلاح (اطلاع رسانی) فرد را در یک خلاء روحی قرار میدهد که جو فکری شخص را کاملاً به هم میریزد و در این حالت، فرد، دیگر باورهای خود را باور ندارد و آن چه باور میکند رگبارهای دشمن به ظاهر دلسوز است!

در جنگ نرم کاربرد زور و فشار فیزیکی دیده نمیشود و در این جنگ به جای تلاش جهت تصرف زمین و گرفتن تلفات جانی و مالی و زدن خسارت مادی به دشمن، تمامی کوشش در جهت تسخیر افکار و اذهان صورت میگیرد و به اصطلاح جنگ نرم جنگ بر سر تسلط بر افکار و اذهان است.

در صورت پیروزی در جنگ نرم نیاز به ایجاد و راه اندازی جنگ سخت نیست چرا که و در آن صورت طرف مقابل با دست خود به میل و خواست طرف دیگر رفتار خواهد کرد.

میادین جنگ نرم :

حوزه اجتماعی: مانند دامن زدن به اعتراضات کارگری و صنفی و اعتصابات در کشورهای دیگر.

حوزه فرهنگ: مانند تهاجم و شبیخون فرهنگی به زیرساختها و مبانی فرهنگی کشورهای دیگر.

حوزه سیاسی: مانند تلاش جهت ایجاد انقلابهای مخملی و رنگی در کشورهای هدف.

جنگ نرم علیه ایران

پس از شکست غرب در تحمیل استراتژیهای گوناگون جنگی در 30 ساله پس از انقلاب استراتژی جدید غرب، استراتژی جنگ نرم در مقابل جمهوری اسلامی ایران است، که در فتنههای سال 88 گستره و عمق این جنگ نمایانتر گردید.

«وقتي انسان، تجهيز، صف آرايي، دهانهاي با حقد و غضب گشوده شده و دندانهاي با غيظ فشرده شده عليه انقلاب، امام خميني «ره» و آرمانهاي نظام اسلامي را ميبيند وجود اين جنگ نرم را باور ميکند. هرچند ممکن است عدهاي اينها را نبينند.[1]

با همه جدیت دشمن در این جنگ و همه تاکیدات مقام معظم رهبری اما هستند خواصی که به این جنگ اعتقادی ندارند. اساسا اینگونه تعابیر را توهم و به عبارت خودشان «توهم توطئه» می دانند.

این عده متاسفانه بجای آنکه به نقش اساسی عوامل خارجی به خصوص قدرتهای بزرگ در تحولات سیاسی توجه داشته باشند، همواره با این استدلال که شما دچار «توهم توطئه» شدهاید، منکر این نقش اساسی هستند. كشور ما به دليل برخورداري از فرهنگ و تمدن كهن ايراني- اسلامي، اصالت نژادي، وسعت سرزمين، كميت و كيفيت جمعيت، امكانات نظامي، اقتدار سياسي، نفوذ منطقه اي و بين المللي، منابع طبيعي، سرمايه اجتماعي، درايت و توانمندي رهبران فرهنگي و سياسي، يكپارچگي انسجام ملي و مهمتر از همه تمسك به فرهنگ و مكتب اهل بيت ^{(عليهم السلام)} و التزام به نظريه ولايت فقيه الگويي مترقي و متعالي براي كشورهاي اسلامي و عامل مهمي در بيداري و خيزش ملتهاي اسلامي منطقه است. بنابراين غرب و در راس آن ايالات متحده كانون حملات نرم و براندازانه خود را متوجه ايران اسلامي كرده اند و در كنار تحميل 8 سال جنگ تحميلي، كودتاهاي گوناگون، حمايت از گروههاي ضد انقلابي و ايجاد اغتشاش در كشور، از انواع متدهاي جنگ نرم در حوزههاي گوناگوني از جمله سينما، تئاتر، رمان و ادبيات داستاني، شعر، رسانههاي ديجيتالي، گروههاي مجازي و حقيقي، معنويتهاي ساختگي و عرفانهاي دروغين و... بهره بردهاند.

البته مقام معظم رهبری در سال های دهه 70 «تهاجم فرهنگی» دشمن را به دولت و خواص متذکر شدند اما در همان سالها بسیاری از تکنوکراتهای سازندگی نه تنها آن را باور نکردند بلکه آن را به سطحی ترین صورت تفسیر نمودند. (تقلیل به مسئله حجاب و...)

همچنین چند سال قبل از آن نیز حضرت امام «ره» در زمان صدور قطعنامه 598 که بسیاری از همین خواص آن را پایان جنگ می دانستند در پیامی که صادر نمودند خبر ازشروع جنگی جدید دادند و فرمودند «امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استکبار، و جنگ پابرهنهها و مرفهين بيدرد شروع شده است» که بسیاری آن را نه تنها یک استراتژی به حساب نیاوردند، بلکه چه بسا این جمله تاریخی را یک جمله ادبی و حماسی بیش تصور نکردند.

«جنگ فقر و غنا» و «تهاجم فرهنگی» دو روی یک سکه بودند که فریفتگان «توسعه» غربی و فریب خوردگان دشمن در کنار هم هر روز به دل دشمن بیشتر غلطیدند و کار به آنجا رسید که در دوره اصلاحات، رسماً «آرمان جامعه مدنی» از سوی این عده جایگزین آرمانهای اصیل انقلاب اسلامی شد و دغدغه دین جای خود را به دغدغه آزادی داد.

در این دوره که دولتمردان هم نوای غرب بودند مقام معظم رهبری جنبش مردمی را رهبری فرمودند، جنبشی عدالتخواهانه که جبهه انقلاب را در عرصه جنگ فقر و غنا بازسازی مینمود و جنبشی نرم افزارانه که جبهه انقلاب را در برابر جبهه فرهنگی و نرم افزارانه غرب آماده میساخت.

در این دوره مقام معظم رهبری از تعبیر «ناتوی فرهنگی» که به اصطلاحات و ادبیات نظامی نزدیکتر بود اشاره فرمودند اما این تعابیر روشن هم بسیاری را نتوانست تکان دهد. (ناتو نام پیمانی نظامی است که در دوران جنگ سرد در بین متحدان آمریکا منعقد شد)

از سال 83 که بعد از تلاشهای مردم انقلابی و رهبری هوشمندانه رهبر انقلاب و بعد از سالها جنبش عدالتخواهی و نرم افزاری، دوباره گفتمان انقلاب اسلامی در ایران مسلط شد و به برکت آن بار دیگر حرکتهای اسلامی در جهان اسلام جان گرفت، این دشمن و فریفتگان داخلیاش بودند که شاهد هجمه جدید انقلاب اسلامی بوده که سالهای تحقیر آمریکا و لیبرال دمکراسی غرب در دهه 60 تداعی کرده اند. غرب به رهبری آمریکا در این سالها بار دیگر احساس خطر میکند و ایران را «محور شرارات» تعبیر میکنند و جبهه غرب را در برابر ایران آرایش جدیدی میدهند.

و بار دیگر این قدرتهای بزرگ جهانی هستند که جنگ تحمیلی نرم را طراحی مینمایند و به کمک فریفتگان داخلیاش آن را عملیاتی میکنند و شبکههای رسانهایشان آتش تهیه را آماده میسازند.